Ratujemy Emilkę

Od 2008 roku dawny dom meblowy Emilia jako tymczasowa siedziba Muzeum Sztuki Nowoczesnej udowadnia, że potrafi się dostosować do nowych okoliczności i wyzwań. Gdy pomyślimy o przestrzeni miejskiej w kategoriach ekonomicznych, to w obliczu współczesnych trendów architektonicznych budynek o niewielkiej kubaturze w ścisłym centrum miasta wydaje się być marnotrawieniem przestrzeni. Takie postrzeganie będzie jednak bardzo krótkowzroczne. Emilia to nieprzeciętny obiekt, przykład doskonale przemyślanej konstrukcji – ludzka skala architektury otwartej na użytkownika przestrzeni miejskiej oraz pełen szacunku stosunek do położonej w bliskim sąsiedztwie architektury mieszkaniowej są walorami, które trudno przypisać budynkom powstającym obecnie w centrum Warszawy. Nie każdy lubi architekturę modernistyczną, nie każdy lubi stal, nie każdy lubi beton. Gdy poruszamy problematykę Emilii nie warto mówić o stylu, o epoce, w której powstała. Trzeba mówić o tym, dlaczego jest dla nas ważna i wartościowa, tu i teraz. Z tego względu Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Oddział w Warszawie wraz z Stowarzyszeniem Miasto Jest Nasze złożyło dzisiaj w Urzędzie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wniosek o jej ujęcie w wojewódzkiej ewidencji zabytków wraz z gotową kartą ewidencyjną.

TONZ i MJN